Zbiór artykułów o ziemi kępinskiej

Prasa powiatu

Dnia 2 sierpnia 1856 roku w Baranowie ukazał się pierwszy numer „Przyjaciela Ludu Katolickiego”. Jego redaktorami byli księża: Paweł Władysław Fabisz z Baranowa, późniejszy proboszcz w Ostrowie i Jan Korytkowski, późniejszy biskup sufragan gnieźnieński. Pismo miało początkowo wymiary 19 × 23 cm i cztery strony, wychodziło „co tydzień - w soboty przed południem”. Kosztowało półrocznie 15 srebrnych groszy. Jego wydawcą był zakład drukarski Juliusza Alexandra mieszczący się w domu na Rynku nr 2 w Kępnie. Zezwolenie na wydawanie pisma wydał arcybiskup gnieźnieńsko - poznański Leon Przyłuski. Pismo później wychodziło w Kępnie, ale nie zawsze regularnie. W sumie ukazało się 61 numerów i w listopadzie 1857 roku przestało wychodzić. Jego upadek spowodowany był, między innymi, brakiem prenumeratorów i przeniesieniem drukarni do Środy.

Dużą popularnością wśród społeczeństwa powiatu kępińskiego cieszył się „Przewodnik Katolicki”, który zaczął ukazywać się od 17 stycznia 1895 roku w Poznaniu. Początkowo jego redaktorem był ks. Wawrzyniec Kotecki, a jego zastępcą ks. Józef Kłos, jednak w rzeczywistości to on redagował pismo od samego początku. Od pruskiego prokuratora usłyszał, że „Przewodnik” dociera „aż do ostatniej chałupy”. Swoje wiersze w tym piśmie zamieszczała pochodząca z Myjomic Paula Wężyk.

Na początku XX wieku wiadomości z powiatu kępińskiego ukazywały się w „Nowinach Kępińskich”, które były dodatkiem do ukazujących się w Opolu „Nowin Opolskich”. Na podłożu tradycji „Przyjaciela Ludu Katolickiego” w 1913 roku postanowiono w Kępnie wydać „Nowego Przyjaciela Ludu”. Numer promocyjny pisma ukazał się w maju 1913 roku. Zapowiadano w nim, że każdy, kto zaprenumeruje gazetę na III kwartał, to otrzyma za darmo obraz wartości 5 marek przedstawiający „wyjście ludu polskiego z wywłaszczonej wioski”. Artykuł wstępny nosił tytuł: „W imię Boże za wiarę i ojczyznę!”. Miało to być hasłem pisma polsko - katolickiego, broniącego wiary Chrystusowej, spraw ojczystych i praw należnych Polakom. Redaktorem odpowiedzialnym został Mieczysław Noskowicz z Kępna. Początkowo przewidywano, że czytelnikami „Nowego Przyjaciela Ludu” będą mieszkańcy powiatów: kępińskiego, ostrzeszowskiego i odolanowskiego. Cena w prenumeracie kwartalnej wynosiła 1,20 marki, z donoszeniem do domu 1,44, a pod opaską 2,35 marki. Drukarnię, redakcję i ekspedycję pisma poświęcił ks. Ignacy Nowacki, proboszcz kępiński. Pierwszy numer wydany został 1 lipca 1913 roku, zaplanowano, że gazeta będzie ukazywać się trzy razy w tygodniu, a co tydzień posiadać miała dodatki: „Gwiazdka Niedzielna”, „Anioł Stróż”, oraz „Rolnik i Przemysłowiec”. Pierwsze numery pod tytułem posiadały znak krzyża, rysunek cepa, kosy, grabi i książkę, na której napisano: „Módl się i pracuj”, a pod tym umieszczono napis: „Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus”. Od 1 kwietnia do 31 grudnia 1914 roku mutacją pisma była „Gazeta Wrocławska”, mająca na celu podtrzymanie ducha polskiego we Wrocławiu. Bardzo ciekawym dodatkiem obrazkowym do „Nowego Przyjaciela Ludu” od 1924 roku był miesięcznik „Wieczoru Pod Lipą”. Pismo w latach 1924 - lipiec 1931 redagował ks. Józef Janiszewski z Grębanina. Później redaktorami byli: Józefa Wężyk i Zofia Fragstein. Omawiano w nim zagadnienia religijne, wychowawcze, historyczne, poruszano ciekawe wydarzenia w różnych państwach, a ostatnia strona poświęcona była zagadkom i „wesołemu kącikowi”. Innym dodatkiem był „Głos Misyjny”, ukazujący się co miesiąc od lipca 1928 do czerwca 1929 roku. Również i to pismo redagował ks. Józef Janiszewski. Poruszano w nim zagadnienia misyjne, były też wykłady ks. Bajerowicza o misjach i artykuły o Sodalicji św. Piotra Klawera. Dodatek „Świat i Kobieta” od pierwszego numeru w 1925 roku redagowała Józefa Wężyk z Myjomic, a od 27 października 1932 roku Zofia Fragstein z Miechowa. W latach trzydziestych XX wieku „Nowy Przyjaciel Ludu” we wtorki i czwartki posiadał 8, a w soboty 10 stron. Od 1 kwietnia 1926 roku redaktorem pisma był Mieczysław Depczyński. Jego cena miesięcznie wynosiła 1,10, kwartalnie 3,30 złotego, a pod opaską miesięcznie w Polsce 2,20 złotych, kto chciał przysyłać do Francji to cena wynosiła 10 franków. Do pisma dołączano różne dodatki powieściowe: „Przeklęta”, „Dziecię Starego Miasta”, „Rodzina Languierów” (1934), „Dziecię z ulicy”, „Przybrana córka”, „Na bruku”, „Tajemnica przepaści”, „Macocha” (1936), „Jej największy wróg”, „Jedyne moje dziecko” (1937), „Wypadek czy zbrodnia”, „Nauczycielka”, „Odtrącony”, „Serce matki”, „Ukochany aż do rusztowania” (1938), „Bezwiedna zbrodnia” (1938), „Zaklęty dwór”, „Obca przy własnym ognisku”. Co roku bezpłatną premią dla czytelników były kalendarze. Ukazywały się też inne bezpłatne dodatki w formie książki: „Zbiór powinszowań i wierszy okolicznościowych” (1934), „Konfitury - galarety, jarzyny, soki i zimne napoje”, Hanysa Rybarka „Bralin” (1936), Mieczysława Zbierskiego „Mikorzyn” (1935), Jgnacego Wierusza „Z dziejów walk o wolność na odcinku kępińsko - ostrzeszowskim” (1935), ks. Józefa Janiszewskiego „Dawne zwyczaje polskie” i „Powiat kępiński z mapką powiatu” (1928). Prenumeratorzy otrzymali między innymi odbitkę z oryginalnego drzeworytu Antoniego Serbeńskiego „Matka Boża Pólkowska” i „Kościół Matki Bożej na Pólku”. Ostatni numer „Nowego Przyjaciela Ludu” ukazał się w czwartek 31 sierpnia 1939 roku z artykułem wstępnym „Pokój zależy dziś tylko od Niemiec”.

Czytaj dalej >>>

Baza tagów generowana przez zapytania google.pl